Hep siteler veya yazarlar mı “marjinal” olacak?
Bu kez, zaten “aykırı” olan bir yönetmenden alabildiğine ilginç, hatta kendini bile şaşırtacak kadar farklı bir film izleyeceğiz. Bir yanıyla komik, bir yanıyla değil; bir yanıyla ilginç, bir yanıyla durağan…
Kamera hareketi neredeyse hiç yok; oyuncuların da hareketli olduğu söylenemez. Yine de ilgiyle, merakla “Ne olacak şimdi?” beklentisiyle izliyorsunuz.
Dokuz çocuğunun sadece biri kız –ve o da rahibe- olan oligark, mirasını kızına vermek ister. Erkek çocuklar, aslına bakarsanız küçüktürler ve miras umurlarında bile değildir. Ancak miras o kadar büyüktür ki, peşine düşmeyen yoktur; tanrılar bile…
Aile odaklı bir film olmasına rağmen, ortada ne aile var ne de aile duyguları. Duygusuz diyebilir miyiz? Asla!
Biz, Zsa-zsa Gabor’u tanırız, milli yengemizdir hem. Ancak bu kez, yengemiz olması ihtimal dışı, Zsa-zsa Korda karşımızda. Hem nasıl olsun ki, dokuz çocuklu bir adam! Başına gelmesi olası -ve hemen hiçbirinden kurtulamayacağını düşündüğümüz- felaketlerden iğne deliğinden geçercesine sıyrılmasıyla tanıyoruz. Herkesin peşine düştüğünün farkında olduğu için, o tek ve rahibe olmayı kafaya koymuş kızını varis olarak belirler.
Filmin komik yanları çok, absürt yanları daha da çok, ilginç yanları ise daha daha da çok… Şaşıracağınız yerler de çok, dilinizi yutayazacağınız yerler de…
Açıkça söylemeliyim: Ya çok beğeneceksiniz ya da “Bu muymuş?” diyeceksiniz. Arası yok. Ben beğenenlerdenim.
